Umarła Wiara
Fannie Heaslip Lea

Gdy wykopała w cieniu płytki grób
umarłej Wierze,
Z uśmiechem wątłym przy łoskocie grud
o twarde leże
Przez łzy zakpiła: "Muszę prosić mniej -
mniej los odbierze."

We włosy wpięła różę; na cóż kir
po zmarłej Wierze?
"Jak dobrze - rzekła - Wolna będę żyć
i świat przemierzę."
Lecz to - gdy ciągle stała, patrząc w mrok -
nie brzmiało szczerze.


* * *
Ks. Piotr Krasuski

Upadniesz cicho
niczym łza na deszczu.
Przejdą obojętnie, ledwo zobaczą,
a Ty leżeć będziesz
pośród kropli,
które będą kątem oka spoglądać
czy swój, czy może obcy.
Aż w końcu się podniesiesz,
wytrzesz się z brudu
i dumnym krokiem przeszłość zostawisz,
żeby nikt nie widział,
że jest Ci źle, że trochę trudno...


My z drugiej połowy XX wieku
Małgorzata Hillar

My z drugiej połowy XX wieku
rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów

Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi
Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami

Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami

Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce
umieramy z miłości



Halina Poświatowska
...

z tęsknoty pisze się wiersze
z bolesnej
drżącej śpiewny owoc ciała
patrząc na samotne palce
mogę wysnuć pięć poematów
dotykając moich napiętych ust
szepczę
i słowa-rozkołysane rytmem wielkiej wody
plotą się w wiersze
mokre
bardzo słono biegną poprzez twarz